مایا
04-06-2009, 06:58 PM
حی
برون ز هر دوجهانی چو در سماع ایی
برون زهر دو جهان است این جهان سماع
سماع اوازی است که حال شنونده را منقلب گرداند و ان همان صوت با ترجیع است. در هر حال این رقص و پایکوی و شور و حال برای جذب صوفی و تغییر حال سالک و به اختیار در امد ن جسم و روح ان لازم است.صوفیه اواز خوش را اواز خدایی می دانند که در ذرات عالم طنین انداز است و شنیدن ان در انسان شوری می افریند وصف ناشدنی این اواز خوش می تواند جاری شدن چشمه باشد یا بانگ اذان و یا نغمه دف وچنگ .حکما بر این باورند که شنیدن این نغمات انسان را به یاد نغمات اسمانی می انداز د که پیش از تولد شنیده .چنان که حضرت مولانا فرمودند:
بانگ گردش های چرخ است اینکه خلق
می سرایندش به تنبور و به حلق
گو.یند هر عضوی را در سماع حظی است و به هر نوعی در سالک تصرف می کند.گاهی بگریاند گاهی به فریاد ارد و گاهی در دست زدن ارد و گاهی رقص و گاه بیهوشی و هر یک از این حا لات در نظر صوفیه معنایی عمیق دارد و نشانه حالت خاص روحانیست
در گونه ای از رقص سماع سالک به دور خود می گردد و دست راست را به اسما ن دراز کرده و دست چپ را رو به زمین این بدان معنیست که از اسمان میگیریم و در میان اهل زمین پراکنده می ساز یم و چیزی از ان ما نیست باید توجه داشت که در سماع صوفیه توجه خاصی به ساز دف دارند و به گونه ای ان را عزیز می شمارند
بر گرفته از کتاب نگرشی بر عرفان و تصوف به قلم م.سجاده چی
برون ز هر دوجهانی چو در سماع ایی
برون زهر دو جهان است این جهان سماع
سماع اوازی است که حال شنونده را منقلب گرداند و ان همان صوت با ترجیع است. در هر حال این رقص و پایکوی و شور و حال برای جذب صوفی و تغییر حال سالک و به اختیار در امد ن جسم و روح ان لازم است.صوفیه اواز خوش را اواز خدایی می دانند که در ذرات عالم طنین انداز است و شنیدن ان در انسان شوری می افریند وصف ناشدنی این اواز خوش می تواند جاری شدن چشمه باشد یا بانگ اذان و یا نغمه دف وچنگ .حکما بر این باورند که شنیدن این نغمات انسان را به یاد نغمات اسمانی می انداز د که پیش از تولد شنیده .چنان که حضرت مولانا فرمودند:
بانگ گردش های چرخ است اینکه خلق
می سرایندش به تنبور و به حلق
گو.یند هر عضوی را در سماع حظی است و به هر نوعی در سالک تصرف می کند.گاهی بگریاند گاهی به فریاد ارد و گاهی در دست زدن ارد و گاهی رقص و گاه بیهوشی و هر یک از این حا لات در نظر صوفیه معنایی عمیق دارد و نشانه حالت خاص روحانیست
در گونه ای از رقص سماع سالک به دور خود می گردد و دست راست را به اسما ن دراز کرده و دست چپ را رو به زمین این بدان معنیست که از اسمان میگیریم و در میان اهل زمین پراکنده می ساز یم و چیزی از ان ما نیست باید توجه داشت که در سماع صوفیه توجه خاصی به ساز دف دارند و به گونه ای ان را عزیز می شمارند
بر گرفته از کتاب نگرشی بر عرفان و تصوف به قلم م.سجاده چی