شهاب قاسمی 2
10-15-2009, 10:10 AM
دف در کردستان از جایگاه و پایگاه دینی و عرفانی برخوردار است .و مردم این دیار نوای دف را نغمه ای دینی می دانند و برایش احترامی خاص قائلند و این تا حدی است که عوام این دیار نام ((ساز موسیقی))
به دف را بی حرمتی می پندارند .اگر در محافل عرفانیشان پوست دفی پاره شود ان را ((شهید)) خطاب می کنند .معتقدند دف وسیله ایست برای ذکر و مناجات با مذکور و مسجود هستی .دف وسیله سماع و وجد عارفان
و ذاکران است .ضربات ریتمهای ان زاهد ظاهر پرست که همواره در اکراه است را به(( مستان میخانه)) و ((عقل افرینان دیدانه ))بدل می کند .
نزد مردم این دیار مقام دف در مقام شرع و عرفان است .اگر کسی در مقامی به غیر از ان دف را بنوازد عملش را قبیح می کنند .
<<دف از چنگ ناهید بربط نواز/به قانون شرعش گرفتند باز .>>
بیشتر اسامی ریتمهای دف اذکار خداوند سبحان سبحان است:((حی الله .حی یا هو .حی یا قیوم .لا اله الا الله .حی الله الله .حی حی حی الله))
دفنوازان را می توان از نظر تفکر به دو گروه تقسیم نمود .گروه اول کسانی هستند که بر اصالت و حرمت دف به عنوان یکی از وسایل کسب معنویت و جلاء قلب پایبندند و به دیدی معنوی به ان می نگرند و برای
دلشان ساز می زنند .اما دسته دوم که نزد انان دف یک ساز از سازهای موسیقی و التی برای طرب است .حال چندان تفاوتی ندارد این طرب در راه معنا باشد یا ظاهر .در تعمیمات گروه نخست از دفنوازان دف یک سمبل
انسانی است .برخی از دفنوازان گروه دوم چندان توجهی به اصالت معنوی دف نداشته و در هر مکان و برای هر موضوعی و با هر شرایطی به نواختنش می پردازند .این مسئله تا حد زیادی دف و دفنوازی را از مسیر
اصلی خود و هدف غائیش دور می کند .
به دف را بی حرمتی می پندارند .اگر در محافل عرفانیشان پوست دفی پاره شود ان را ((شهید)) خطاب می کنند .معتقدند دف وسیله ایست برای ذکر و مناجات با مذکور و مسجود هستی .دف وسیله سماع و وجد عارفان
و ذاکران است .ضربات ریتمهای ان زاهد ظاهر پرست که همواره در اکراه است را به(( مستان میخانه)) و ((عقل افرینان دیدانه ))بدل می کند .
نزد مردم این دیار مقام دف در مقام شرع و عرفان است .اگر کسی در مقامی به غیر از ان دف را بنوازد عملش را قبیح می کنند .
<<دف از چنگ ناهید بربط نواز/به قانون شرعش گرفتند باز .>>
بیشتر اسامی ریتمهای دف اذکار خداوند سبحان سبحان است:((حی الله .حی یا هو .حی یا قیوم .لا اله الا الله .حی الله الله .حی حی حی الله))
دفنوازان را می توان از نظر تفکر به دو گروه تقسیم نمود .گروه اول کسانی هستند که بر اصالت و حرمت دف به عنوان یکی از وسایل کسب معنویت و جلاء قلب پایبندند و به دیدی معنوی به ان می نگرند و برای
دلشان ساز می زنند .اما دسته دوم که نزد انان دف یک ساز از سازهای موسیقی و التی برای طرب است .حال چندان تفاوتی ندارد این طرب در راه معنا باشد یا ظاهر .در تعمیمات گروه نخست از دفنوازان دف یک سمبل
انسانی است .برخی از دفنوازان گروه دوم چندان توجهی به اصالت معنوی دف نداشته و در هر مکان و برای هر موضوعی و با هر شرایطی به نواختنش می پردازند .این مسئله تا حد زیادی دف و دفنوازی را از مسیر
اصلی خود و هدف غائیش دور می کند .